IndexPortalFAQZoekenGebruikersgroepenGebruikerslijstRegistrerenInloggen
Summary
;; 22 Years Later

Het is 22 jaar geleden sinds Harry, Ron en Hermelien op Zweinstein hebben gezeten. De rust is wedergekeerd in de Toverwereld, Zweinstein heeft een nieuw Schoolhoofd, op het Ministerie is een nieuwe Minister van Toverkunst aangesteld en alles gaat van zijn leien dakje.
De kinderen van de oude-leerlingen van Zweinstein gaan nu naar de Magische school toe. Zoals gewoonlijk is er rivaliteit tussen Griffoendor en Zwadderich, zal er weer genoeg Zwerkbal gespeeld worden en zullen weer nieuwe geheimen van het kasteel worden ontdekt.
Het Seizoen
We mogen met trots meedelen dat de eerste sneeuw gevallen is! Ook de koude heeft toegeslagen. De directie wenst u nog een prettige dag verder.
Belangrijke Topics
Regels;
- Rules & Ranks

Informatie;
- Bekende Personages
- Points
- Wizard ID
- FaceClaim

Lessen;
- Lessen
- Aanmelden Docent

Sorteren;
- Sorteren
- Lijst
Het Team
// Admins
» Lyra Lupin
» Connor O'Macinsons
// Mods
» x

Deel | 
 

 The place where it all started

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Dux Stark
Docent Spreuken en Bezweringen
avatar

Posts : 93

Wizard ID
Leeftijd: 25
Partner: I'm living like a rockstar
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten & Spreuken & Bezweringen

BerichtOnderwerp: The place where it all started   zo apr 08, 2012 4:12 am

Met een grijns op zijn gezicht gekleefd struinde de drieëntwintig jarige Drew door de gangen heen. Zijn rode das blakerde vrolijk wanneer de zon er zijn stralen op liet vallen. Rood, de kleur van Griffoendor, de afdeling waarin hij vroeger ook had gezeten, waarin hij zo veel had uitgestoken, maar waar hij toch ook een van de dappere leerlingen was. Het was ongeveer vijf jaar geleden dat hij hier nog gewandeld had, als leerling dan natuurlijk, en nu was hij weer waar alles begonnen was. Zweinstein, zijn thuis. Hier was deels door zijn vader zijn carrière als zwerkbalspeler begonnen. Ja, het was eigenlijk nog wel raar om hier nu terug te zijn na vier jaar in een professioneel zwerkbal team te hebben gezeten. Maar ergens wist hij dat dit het gene was waarvoor hij uiteindelijk wou gaan. Als hij het niet in zijn kop had gehad, dan was hij hoogstwaarschijnlijk in Ierland gebleven, in het nationale team tot hij moest stoppen. Maar hij zou zijn tijd wel op Zweinstein vertoeven, andere leerlingen klaarstomen voor een eventuele beroepskeuze in het Zwerkbal, talenten stimuleren om verder te doen, en vooral genieten van de wedstrijden tussen de afdelingen, zonder deel te nemen daar aan. Kort wreef hij door zijn lichte blonde haren en keek even om zich heen. Een groot deel van de leerlingen waren op de binnenplaats gaan zitten, en zelf was hij daar ook naar op weg. Eens kijken of hij nieuwe contacten kon leggen met leerlingen of docenten. Want dat was uiteindelijk een van zijn favoriete bezigheden naast Zwerkbal zelf. Sociaal aangelegd was hij al zeker, dus tja hij hoopte hier snel wat mensen te leren kennen. Hoewel leerlingen hem misschien heel waarschijnlijk niet zo snel zouden aanspreken, met zijn rang als docent hier omdat ze misschien dachten dat hij zo’n persoon was die op strafstudie geven kikte. Niets was echter minder waar, hij zou waarschijnlijk een van de weinige leerkrachten zijn die weinig tot geen strafstudies zou geven. Simpelweg omdat hij het vroeger zelf genoeg had moeten mee maken, en het was niet bepaald echt een lolletje. Kalm als hij was zette hij zich neer op een van de banken die verspreid stonden over de binnenplaats en genoot zo van de zon die zijn gezicht verwarmde.
[Open]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Yana Brown
1ste Jaars
avatar

Posts : 105

Wizard ID
Leeftijd: 15
Partner: Nop
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten

BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   zo apr 08, 2012 5:08 am

Yana sjouwde verveeld met haar tas over haar schouder door de school heen. Ze had inmiddels het gewaad uit de kast getrokken en vervloekte zichzelf om het feit dat ze niet haar gewone t-shirt met simpele spijkerbroek aan had getrokken. Het gewaad was allereerst véél te warm en slobberde als een te grote jas om haar tengere lijf heen. Het was - in Yana's ogen - geen gezicht. Het enige voordeel aan de soepjurk was dat alles, maar dan ook echt álles, onder het ding mee te smokkelen viel, hoewel ze daar zelf nog geen gebruik van had gemaakt. Ze veegde een pluk verdwaald zwart haar uit haar gezicht en merkte tot haar ongenoegen dat het kleverig was. Getver.
Trots op het feit dat Yana haar eerste spreuk al behoorlijk snel en goed onder de knie had, viste ze haar toverstok uit het veel te grote gewaad. Ze bekeek het stuk brandhout aandachtig. Dat zo'n ongewoon ogend ding zoveel kon.
Yana gooide de stok van haar ene in haar andere hand terwijl ze stug door slenterde. Uiteindelijk hield ze hem in één hand vast en stak ze hem weer in haar gewaad.
Een waterig zonnetje bescheen haar gezicht en Yana huiverde: Niet van de kou, maar van de hitte. Moest dat nou? Met een verbeten trek rond haar kaken wenste ze dat het weer winter werd. De sneeuw was zóveel prettiger dan de klamme, koele regenbuien. Alhoewel: Op z'n tijd was de herfst ook leuk. De nachten waarin de regen tegen de ramen sloeg en de donder over de velden jaagde zou ze voor geen goud willen missen.
Yana gromde binnensmonds een vervloeking, die overigens niets met magie te maken had, toen de zon opnieuw in haar groene ogen scheen. Afwerend hield ze haar hand ervoor om zo de zonnestralen tegen te houden. Bestond er een toverspreuk die de zon tijdelijk tegen kon houden, op een paraplu of parasol na? Natuurlijk niet. Water laten komen en gaan was geen énkel probleem, maar een zonnescherm werd niet getoverd, of in ieder geval niet in het jaar waarin zij zat.
Hoe ironisch was het toen nog geen tien seconden later er een leerling liep die met een simpele zwaai van zijn achterlijk lange stafje en een onverstaanbare monoloog van bijna een minuut lang geen last meer had van de zon.
'Het is ook gewoon niet eerlijk,' gromde ze terwijl ze weer in haar gewaad viste naar haar staf. Het was toch niet onder in haar zakken gerold waardoor ze het halve ding eerst moest uitkammen voor er überhaupt sprake van een 'toverstok in de hand' was?
Yana keek oprecht verrast op toen ze gekras in de verte hoorde dat haar maar al te bekend voor kwam: Uil. Ze floot op haar vingers en direct kwam het kleine mormel er met een kleine vaart aangevlogen. Ze stak haar andere arm uit en liet het sneeuwwitte beest op haar elleboog landen.
'Zo zo, hoe kom jij hier?' mompelde ze bedachtzaam terwijl ze het dier over de kop streelde. Hij was zo even aan komen vliegen. Vliegen! Yana krabde zich met haar toverstok achter haar oor. Binnenkort zou ze ook ooit een keer les krijgen om als een heks op een bezemsteel te zitten. Het ging er bij Yana knap moeilijk in dat 'heks' hier geen scheldwoord was, maar heel normaal.
Ze wierp een blik om zich heen en liet haar oog uiteindelijk vallen op een Spaans ogend iemand van ongeveer midden twintig. Yana had genoeg roddels opgevangen om te raden dat dit de nieuwe Zwerkbal / bezemsteel leraar moest zijn. Ze trok haar wenkbrauw op: Hij zag er nou niet bepaald uit als een speler van basketbal op een bezem, maar meer als een voetballer. Yana corrigeerde zichzelf vrijwel direct: Voetbal kenden ze hier niet.
Hij leek de genieten van het zonnetje. Fijn, blijkbaar hield iedereen hier zo ontzettend veel van die oranje vuurbal dat zij weer eens een uitzondering was.
Ze stapte uiteindelijk kordaat op de man af.
'Ben jij de nieuwe bezemleraar?' vroeg Yana recht toe recht aan. Net iets te laat bedacht ze dat het misschien iets te brutaal was, maar och: Dat zou ze later dan wel merken. Als hij de moeite nam om terug te reageren in ieder geval. Hij lag erbij alsof hij ieder moment zó in slaap kon dommelen. Yana leunde tegen de bank aan en strak haar toverstok voor de tweede keer in tien minuten weer weg. Ze trommelde met haar vingers zachtjes op het houten bankje en keek toe toen Uil weg vloog en geruisloos door de lucht vloog. Vliegen moest heerlijk zijn.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dux Stark
Docent Spreuken en Bezweringen
avatar

Posts : 93

Wizard ID
Leeftijd: 25
Partner: I'm living like a rockstar
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten & Spreuken & Bezweringen

BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   ma apr 09, 2012 2:39 am

Beter kon het niet, de zon die hem lekker warmte aanbood, het uitzicht op het kasteel. Voor hem was dit alles wat hij wou. Of toch bijna alles, meestal bij dit weer zou hij gewoon lekker aan het vliegen zijn. Lekker vrij, zonder enige zorgen aan zijn hoofd. Niet dat hij deze had maar goed, veel maakte het nu ook niet uit. Een gelukkig gevoel over viel de blonde man meteen. Alles voelde goed hier, er was geen enkel ding dat hem momenteel irriteerde en hij hoopte natuurlijk ook dat de leerlingen die Zwerkballes kregen zich normaal gingen gedragen, niet al te veel uitstaken met elkaar, maar gewoon plezier maakte. In des tijds was Madame Hooch ook zo geweest, en de meeste onder hen keken altijd uit naar de vlieg/zwerkbal les, en dat moest bij hem nu ook net zo zijn. Heel waarschijnlijk zou dat ook wel mogelijk zijn, aangezien hij nu niet zo’n heel strikt persoon was, zolang er respect heerste voor elkaar, en ze enig ontwikkeling van woede achterwege lieten in zijn les was het voor hem allemaal goed. Natuurlijk zou hij het daarmee iets moeilijk hebben bij de Zwadderich leerlingen die nog altijd een haat koesterde tegenover de Griffoendor leerlingen, maar hij zou het wel aankunnen, toch? Moest het niet zijn, dan kon hij nog altijd de evil leerkracht worden en punten gaan liggen aftrekken moesten ze te erg zijn. Strak plan. Een grijns krulde om zijn lippen heen bij die gedachten. Onbewust sloot Drew zijn ogen, ja hij was klaar om in slaap te gaan vallen, al moest hij nog genoeg doen voor zijn eerste les voor te bereiden, hoewel eigenlijk moest hij gewoon gaan bepalen wat ze zouden gaan doen, en tja hij had genoeg materiaal om te kunnen toepassen dus veel boeide het eigenlijk niet of hij nu ook werkelijk in slaap sukkelde of niet.
Een stem deed hem uiteindelijk zijn ogen weer open doen. Een zwartharig meisje, een Zwadderaar beter gezegd had hem aangesproken, met meteen een vraag op hem af te vuren. Zo, die was recht voor de raap. Hij besloot maar om gewoon te blijven liggen zoals hij lag, als ze zich er aan stoorde zou ze het heel waarschijnlijk wel meedelen aan hem. Toen ze de uil nakeek die weg vloog glimlachte ze eventjes. ‘Zou het niet geweldig zijn om samen weg te vliegen met je uil?’ Ach, hij kon altijd proberen met een gesprek aan te knopen met haar. Niets fout mee. ’Maar inderdaad, al is de term Zwerkbal leraar misschien beter. Noh?’ Bezemleraar klonk zo simpel, zo boers bijna. Maar tja, uiteindelijk dacht iedereen anders over het vak dus. ‘Drew Delarentes, aangenaam.’ Zijn accent was vrij goed hoorbaar, en het was stiekem een vrij raar accent omdat er zowel Spaanse als Ierse invloeden tussen zaten, wat nog al tot een grappig effect kwam. Vriendelijk stak hij zijn hand naar haar uit, uit pure gewoonte wellicht, en eveneens uit beleefdheid naar haar toe. Hoewel dat misschien niet moest als docent begroette hij zijn leerlingen liever zo dan heel afstandelijk te doen, zoals andere docenten. Misschien kwam dat wel door zijn leeftijd of wat dan ook.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Yana Brown
1ste Jaars
avatar

Posts : 105

Wizard ID
Leeftijd: 15
Partner: Nop
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten

BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   ma apr 09, 2012 10:44 pm

Yana keek de witte stip na.
'Ja, dat moet fantastisch zijn,' antwoordde ze afwezig terwijl ze haar hand boven haar ogen hield om de zon tegen te houden, die nog altijd brandend en meedogenloos heet naar beneden scheen. Uil scheen zich prima te vermaken daarboven. Yana veegde met haar andere hand een pluk verdwaald zwart haar uit haar ogen. Haar eigen bezemsteel lag onder haar bed omdat ze simpelweg niet wist waar ze anders dat onhandig grote ding kwijt kon. Het was één van de nieuwere modellen van de Vuurflits, hoewel Yana geen flauw idee had wat dat inhield. Hij zag er tof uit en Yana had geen zin om het volgende schooljaar een nieuwe op te zoeken. Ze had geen benul ervan dat het ding serieus de aandacht zou trekken totdat ze hem onopvallend onder haar bed schoof en de mond van het meisje waar ze naast sliep open hoorde vallen. Yana had gegrinnikt toen het meisje haar met open mond gevraagd had of het de 'nieuwste Vuurflits' was. Yana knikte vervolgens en haalde haar schouders op.
Voor de grap had ze geprobeerd de bezemsteel op te klimmen later die middag, maar ze had niet gedurfd haarzelf af te zetten tegen de grond en daadwerkelijk te vliegen. Ze had enkel het stuk hout tussen de benen gehouden en daarbij bleef het. Ze kon nog altijd niet geloven dat het stukje brandhout haar zou moeten dragen in de lucht. In de dreuzelwereld was het immers niets meer geweest dan een ding om de boel mee schoon te maken. Niks basketballen te bezem, of 'zwerkballen' zoals dat hier genoemd werd, niets van dat al: Saai schoonmaken, dáár was die bezemsteel voor bedoeld.
Yana fronste haar voorhoofd toen de leraar verder praatte tegen haar en veegde weer een pluk klef haar uit haar gezicht. "Zwerkballeraar". Dat klonk stukken beter dan de term die zij aan zijn beroep vast had geknoopt. Yana grinnikte nietszeggend en knikte vervolgens instemmend.
'Joah, dat denk ik wel, hoewel ik bij God geen idee wat heb wat 'zwekbal' inhoudt, hoewel 'basketballen op een bezem' volgens mij wel voldoet,' antwoordde Yana koel doordat ze met haar gedachten ergens anders zat. De lucht kleurde nog altijd azuurblauw en Uil scheen zich daarboven nog altijd prima te vermaken. Yana besloot dat het zo langzamerhand wel tijd werd om het beest terug te roepen. Ze floot op twee vingers en knipte een keer met de vingers van haar andere hand. Het laatste had niets te maken met het roepen van haar uil, want die zou het toch niet horen.
Het fluiten daarentegen wél: Het dier draaide vliegensvlug rond zijn as en raasde in een sierlijke duikvlucht naar beneden om vervolgens op Yana's schouder te landen.
'Braaf,' mompelde ze terwijl ze Uil over zijn kop streelde. Yana wendde haar groene ogen weer naar de docent toe toen deze zich voorstelde. De hand - die waarschijnlijk goed bedoeld was - kwam net iets te laat. Yana keek kort argwanend erna, haalde - tot grote ergernis van Uil - haar schouders op.
'Yana, Yana Brown. U moet mij dus gaan leren vliegen.' Yana kreeg een lichte glans van spot in haar ogen. Daar was hij in zijn graf nog niet eens mee klaar. In de wetenschap dat Yana er nog geen mallemoer van geloofde dat de halve boomschors, of de bezem, ging vliegen, droeg nou ook niet bepaald bij aan het vertrouwen dat ze in dat ding moest hebben.
'Je gaat denk ik een behoorlijke kluif eraan hebben mij de lucht in te krijgen ben ik bang,' verduidelijkte ze haar eerdere uitdrukking. Uil kraste een keer instemmend, hoewel Yana niet de indruk had dat hij begreep waar ze het over had. Ze ging met haar wijsvinger langs de onderkant van zijn snavel, waarop Uil speels in haar vinger beet. Yana reageerde door hem op de snavel te tikken, zonder haar blik af te wenden van degene die zich net had voorgesteld als "Drew Delarentes". Peinzend liet ze haar ogen langs hem gaan. Hij was nou niet bepaald oud, of in ieder geval niet wat je van een docent zou verwachten. Het was te hopen dat hij geen watje was, hoewel Yana betwijfelde of dat überhaupt kon als je bezemsteelleraar was: Er was immers ergens wel lef voor nodig om zo'n onmogelijk ding te laten vliegen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dux Stark
Docent Spreuken en Bezweringen
avatar

Posts : 93

Wizard ID
Leeftijd: 25
Partner: I'm living like a rockstar
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten & Spreuken & Bezweringen

BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   di apr 10, 2012 3:06 am

Drew glimlachte eventjes toen ze toch reageerde ook al klonk het afwezig. Ergens verbaasde het hem dat ze gekleed was in haar gewaad, daar was het in zijn ogen veel te warm voor. Of hij was gewoon een van die mensen die het altijd warm had, kon ook nog wel zijn. Maar uiteraard was het nu goed weer, veel te goed om in gewaad gehuld te zijn. Vliegen, iets wat veel leerlingen beangstigen, maar hij was vroeger haantje de voorste geweest om als eerste op te stijgen op zijn bezem. Madame Hooch was er van verbaasd geweest dat hij zo snel de juiste aanleg had gevonden. Zijn aandrang om zo snel de lucht in te gaan was eigenlijk omdat hij wou laten zien dat hij in het Zwerkbal team paste, en dat hij niet zo’n schrik had om ook werkelijk te vliegen. Het was zijn tweede aard geworden. Dat had hij in zijn leven eigenlijk wel mooi bewezen.
‘Wel, eigenlijk is dat net wat het inhoud, al zou ik het meer zien als een soort americain football vanwege de beukers. Maar het is een mooie sport, dat zeker. Het vliegen is er het leukste aan, hoewel het winnen natuurlijk ook wel leuk is.’ Grijnsde hij eventjes. Natuurlijk was het winnen ook leuk, maar gewoon op een bezem zitten en vrij zijn. Meer kon hij niet wensen. En eigenlijk het was nog niet eens zo heel eng, je moest je er gewoon over zetten dat een bezem je perfect kon dragen, als een deel van je zelf zien eigenlijk. Dat wisten de meeste leerlingen nog niet, en dat was juist het gene wat hij hen moest gaan aanbrengen, klaarmaken om de klik te maken die de meesten niet durfde te maken. Vanuit zijn ooghoeken merkte hij op dat de uil weer terug kwam gevlogen. Die beesten, hij bewonderde ze. En dat enkel en alleen omdat ze niet gebonden waren aan de wetten van de zwaartekracht. Met hun vleugels zo sterk konden ze tegen de sterkste wind in vliegen, en ze raakten over veel sneller als de mens. Buiten natuurlijk als de mensen die iets met magie te maken hadden en konden verschijnselen. Dat was ook iets geweldigs, alleen de eerste keren dat je zoiets deed, nee dat kon nooit echt goed lopen.
Voor even keek de jongen naar zijn hand die nog steeds vriendelijk uitgestoken naar haar was, maar zoals hij wel had verwacht reageerde ze er niet op. Ach ja, dat moest zij maar weten. Drew knikte kalm op haar woorden. De spot in haar ogen vertelde hem al genoeg, dit zou geen makkelijke opgave worden voor hem. Maar tja, opgeven was niet bepaald iets voor hem, dus hoe dan ook hij zou haar wel op een bezem krijgen, maakte niet uit hoe lang het duurde. ‘Ach, ik durf te wedden dat ik je wel op een bezem krijg. Vliegen is een edele kunst. Je moet gewoon vertrouwen hebben in jezelf, in je bezem, en vooral dat er wel altijd iemand is die je opvangt. Dus juffrouw Brown, ik zou je maar al klaar maken voor de eerste les. Ik ben er van overtuigd dat je misschien niet de makkelijkste leerlinge zult zijn, maar opgeven is niet bepaald iets voor mij.’ Grijnsde hij nonchalant. Zijn woorden zaten vol kracht. Het zou hem wel lukken, met elke leerling. Volwaardige vliegers zouden ze worden.


Meh, sorry xs
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Yana Brown
1ste Jaars
avatar

Posts : 105

Wizard ID
Leeftijd: 15
Partner: Nop
Bekwaamheid: Zwarte Kunsten

BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   di apr 10, 2012 9:18 am

Peinzend streelde Yana Uil nog steeds over haar kop, luisterend naar de woorden van "Professor Delarentes", waarvan de naam verdacht Spaans klonk. Het viel Yana nu ook pas op dat hij met een verrassend Spaans accent praatte, hoewel hij dat waarschijnlijk de hele tijd al gedaan had. Ook merkte Yana nu pas dat zijn uiterlijk verbluffend niet Spaans was.
Ze trok haar wenkbrauw op, vervloekte zichzelf om het feit dat ze het niet eerder opgemerkt had en fronste.
'Sorry, misschien ben ik achterlijk, maar wat zijn in gódsnaam Beukers?' vroeg Yana, lichtelijk gepikeerd door het feit dat ze het moest vragen. Ze voelde zich een dom, klein wezentje en haar blik verhardde wat bij die gedachte. Yana was niet het type dat gewend was iets te vragen omdat ze meestal slim genoeg was om zelf een logische verklaring te bedenken. Uil kraste en Yana tikte afkeurend hem weer op zijn snavel: Kappen!
'Het leukste?' vroeg ze met lichte spot in haar stem. Juist. Dit ging een bijzonder interessant jaar worden op vlieggebied. Yana was ooit wezen vliegen met een vliegtuig op vakantie naar het buitenland, maar dat had ze geen donder aan gevonden: Het was saai, veel te warm en bijna benauwd om met zoveel mensen opeen gepakt te zitten.
Vliegen lijkt mij juist het mindere ervan. In een reguliere basketbalwedstrijd ben ik meestal één van de beteren, maar ik heb nog nooit een bezem aangeraakt met het doel te vliegen,' voegde ze er met donkere ironie aan toe terwijl ze afwezig een pluk haar uit haar ogen streek. Het was nog steeds warm, veel te warm en Yana kruiste haar vingers: Misschien werkte Karma in haar voordeel nu ze een keer haar huiswerk had gemaakt en zou haar werk worden beloond met een wolkje dat voor het zonnetje zou drijven, hoewel Yana uiterst pessimistisch ervan uitging dat dát zo goed als onmogelijk was. Ze hengelde kort haar schoudertas wat hoger op haar schouder om te voorkomen dat deze zou vallen en stroopte de mouwen van haar veel te grote gewaad op. Hierdoor werden haar bleke polsen zichtbaar en door de zwarte kleur van haar gewaad werd het nog eens extra benadrukt.
Yana schonk er echter geen aandacht aan en richtte haar groene ogen weer op Professor Delarentes. Bij het zien van zijn grijns trok ze haar wenkbrauw op: Zo grappig was ze toch nou ook weer niet? Aansteller.
'Vliegen is inderdaad een kunst. Ik heb voor de grap de bezem een kleine tien minuten tussen mijn benen gehad en heb er geen seconde over gedacht ze ook maar een centimeter op te trekken,' zei Yana met een bittere grimas rond haar mondhoeken. Ze richtte haar ogen op hem toen hij verder ging met praten en barstte in een spontane lach uit. Haha, grapjas! Iemand die haar opving? Welke idioot ging zich daarvoor opofferen?
'Ik zal de dagen aftellen, Delarentes en ik verwacht dat je me opvangt als ik ook maar een centimeter naar beneden kukel,' antwoordde Yana met een speelse, opgewekte grijns. Het zou een interessant jaar worden met deze docent. Hij leek haar niet het type dat ontzettend streng was. Misschien was hij op het veld in zijn lessen zelfs wel als 'losjes' te beschrijven.
'Vergeef me mijn nieuwsgierigheid, maar ben je Spaans?' vroeg Yana oprecht geïnteresseerd met haar armen over elkaar heen geslagen. Ze streelde de kop van Uil weer toen deze begon te krassen, het gesprek - alweer - storend. Yana tikte hem vervolgens weer bestraffend op zijn snavel. Tja: Het was zijn eigen keuze geweest hier te komen, niet?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The place where it all started   

Terug naar boven Go down
 
The place where it all started
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Myou.
» Double feelings about this place..
» Arctica's place
» Fight place
» X. The Place Where The Heart Is .X

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Next Generation :: Zweinstein :: De Binnenplaats-
Ga naar: