IndexPortalFAQZoekenGebruikersgroepenGebruikerslijstRegistrerenInloggen
Summary
;; 22 Years Later

Het is 22 jaar geleden sinds Harry, Ron en Hermelien op Zweinstein hebben gezeten. De rust is wedergekeerd in de Toverwereld, Zweinstein heeft een nieuw Schoolhoofd, op het Ministerie is een nieuwe Minister van Toverkunst aangesteld en alles gaat van zijn leien dakje.
De kinderen van de oude-leerlingen van Zweinstein gaan nu naar de Magische school toe. Zoals gewoonlijk is er rivaliteit tussen Griffoendor en Zwadderich, zal er weer genoeg Zwerkbal gespeeld worden en zullen weer nieuwe geheimen van het kasteel worden ontdekt.
Het Seizoen
We mogen met trots meedelen dat de eerste sneeuw gevallen is! Ook de koude heeft toegeslagen. De directie wenst u nog een prettige dag verder.
Belangrijke Topics
Regels;
- Rules & Ranks

Informatie;
- Bekende Personages
- Points
- Wizard ID
- FaceClaim

Lessen;
- Lessen
- Aanmelden Docent

Sorteren;
- Sorteren
- Lijst
Het Team
// Admins
» Lyra Lupin
» Connor O'Macinsons
// Mods
» x

Deel | 
 

 •On the boundary lines of mingling jokes

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Catlynn Sachi
Dreuzel
avatar

Posts : 25

Wizard ID
Leeftijd: • 16
Partner: • The sad tale of a prince and a witch
Bekwaamheid: • Verzorging van Fabeldieren & Gedaanteverrwisseling

BerichtOnderwerp: •On the boundary lines of mingling jokes   do aug 02, 2012 7:15 am

Elk sneeuwvlokjes was appart. Anders. Different. Vanuit het oogpunt van de mens zagen ze er allemaal hetzelfde uit, maar als je zou inzoomen was het een heel bouwwerk bestaande uit prachtige vormen. Je kon het eigenlijk wel als een metafoor gebruiken voor mensen. Van buiten zijn het allemaal mensen, maar als je inzoomt zie je de duidelijke verschillen in vormen. De één is een verlegen, opgesloten muisje terwijl de ander een baasje is wat iedereen probeert te overheersen. En dan had je ook nog de apparte types. De types die eigenlijk niet ingedeeld konden worden en waar er maar weinig van waren. Niet volkomen anders, maar ook niet normaal. Catlynn hoorde daar bij. Van buiten zag ze er volkomen normaal uit. Gewoon een 16 jarig meisje, non? Het verschil is dat normale 16 jarige meisjes achter jongens aan gaan, leuke dingen doen met friends en hopen dat ze snel uit die vervelende pubertijd komen. Catlynn voelde daar echter helemaal niks voor. Nada. Noppes. Ze had er geen interesse in en het boeide haar gewoon niet. Het enige waaraan je kon zien dat ze in de pubertijd had gezeten was haar vrouwelijke uiterlijk. Ze was op en top een meisje als je haar zou zien. Weeldig bruin haar, kastanje bruine ogen en zeer slank. Eigenlijk net iets té slank. Waar Catlynn dan wel bij hoorde wist ze niet helemaal. Niemand wist dat. En eigenlijk maakte het Catlynn ook niet zoveel uit.
Ze voelde de sneeuwvlokjes uit de lucht neerdwarrelen. Ze kwamen neer op haar haar en zorgde ervoor dat het nat werd. Het was natte sneeuw, niet van dat stevige spul waarvan je sneeuwballen kon maken, maar een soort van sneeuw wat eigenlijk diende als regen met een schattig laagje. Net als een taart met een glazuurlaag eromheen wat niks toevoegt aan de smaak. Het gras waar Catlynn op zat begon langzaam een beetje vochtig te worden en ze voelde dat ook haar gewaad een beetje nat begon te worden. Ze stond op en veegde met haar handen over haar gewaad, alsof ze het vocht er zo af kon vegen. Haar blik gleed naar de zwarte kat die al op een bankje was gaan zitten, net onder een afdakje. Het miauwde ongeduldig naar zijn baasje, wilde geaaid worden. Maar het kon zo moeilijk geaaid worden wanneer zijn baasje met haar armen rond haar benen geslagen in de natte sneeuw zat. Hij had zijn doel berijkt toen Catlynn op stond en leek duidelijk tevreden. Catlynn stak haar handen in haar zakken en liep richting het beestje. 'Ssh, ik kom eraan Eddy.' Het klonk eigenlijk een beetje leeg, alsof het haar niks uitmaakte dat haar kat daar zo enthousiast op haar wachtte. In feite hield ze zielsveel van het beestje, maar kon ze het niet goed uiten. Daarbij was dat nou eenmaal de manier waarop ze praatte, nee, alles deed. Leeg en zonder emotie. Intresseloos. Het duurde de kat dan ook veels te lang tot zijn baasje er was. Hij sprong op en rende opgetogen naar Catlynn, begon aan haar gewaad te trekken. Catlynn reageerde erop door Eddy op te tillen en te dragen naar het bankje. Eenmaal daar liet ze zich erop ploffen. Ze ging op haar rug liggen en nam daarmee het hele bankje in beslag. Eddy nestelde zich op haar buik terwijl Catlynn naar het plafond staarde. Iets minder dan 4 meter bij haar vandaan begon het steeds harder te sneeuwen en werd de sneeuw steeds steviger en minder nat. Ze zuchtte nog eens, zonder betekenis. 'Het leven is saai, toch Eddy?' De kat reageerde niet, maar bleef tevreden spinnend liggen, meedeinend op het rimte van Catlynns ademhaling.


•Note: Fail, I'm so sorry ;o || Open

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Andrew Davis
Dreuzel
avatar

Posts : 65

Wizard ID
Leeftijd: 16
Partner: You're serious?
Bekwaamheid: Gedaanteverwisselingen

BerichtOnderwerp: Re: •On the boundary lines of mingling jokes   do aug 02, 2012 10:40 am

Een grote grijns was te zien op het gezicht van de jongen terwijl hij zijn kat wat plaagde met het bolletje wol dat hij in de leerlingenkamer gevonden had. Blijkbaar waren er een paar meisjes die konden breien en dat in hun vrije tijd deden als ze niets te doen hadden. Er waren mensen genoeg die zich na de lessen opsloten in de slaapzalen en er alleen uitkwamen als de les terug begon of als ze moesten gaan eten. Ergens had Andrew medelijden met die mensen, want die hadden meestal niet echt veel vrienden en het was toch veel leuker om met vrienden wat te gaan rondhangen ofzo dan de hele tijd alleen in een hoekje te zitten? Zijn gezicht vertrok in een grimas toen een stekende pijn door zijn hand ging en verward keek hij naar zijn hand. Een ondiepe schram liep vanaf zijn pols over zijn knokels een een klein straaltje bloed liep langs zijn handpalm naar beneden. Pas nadat hij een tijdje naar de schram gestaard had, kwam hij tot de conclusie dat het Dustins schuld was dat 'ie daar zat. Natuurlijk was het weer niet snel genoeg gegaan waar meneer en had hij daarom zijn baasje gekrabd. Hoofdschuddend pakte de jongen de grijze kat bij zijn nekvel en zette hem op de grond zodat hij even wat stoom kon afblazen. Andrew hield zijn linkerhand onder zijn rechter zodat er geen bloed op zijn kleren zou kunnen komen en liep naar boven om zijn hand af te spoelen. Toen hij terug naar de leerlingenkamer ging, merkte hij een paar mensen op die net naar binnen kwamen. Witte sneeuwvlokken waren op hun gewaden te zien en spontaan begonnen de pretlichtjes in zijn ogen op en neer te dansen. Het sneeuwde, dus waren er op dit moment waarschijnlijk geen mensen buiten. Dan kon hij de binnenplaats misschien verkennen met zijn scherpere zintuigen zonder dat iemand het zag, geweldig. Zonder verder nog te aarzelen, gritste hij zijn gewaad van een stoel en liep naar buiten.

Een huivering trok over zijn rug van zodra hij een voet buiten had gezet en even twijfelde de jongen. Wat als hij straks de weg niet meer terug vond naar het kasteel en dus heel de dag vastzat in de sneeuwstorm? Als dat gebeurde zou hij nog altijd toevlucht kunnen zoeken in het bos, maar dan moest hij wel op de grond blijven en dat kon wel eens gevaarlijk zijn. Natuurlijk kende hij nog niet eens de helft van de dieren die zich in het bos schuilhielden, maar diegene die hij kende ontliep hij liever met dit weer. Ondanks de lichte angst voor wat er zou kunnen gebeuren als hij verdwaalde, dwong hij zijn benen om te lopen. Zijn enthousiasme won het zoals altijd van zijn gezond verstand. Met zijn handen in zijn zakken liep Andrew over de binnenplaats terwijl zijn ogen over elk stukje van het plein gleden. Hij kon het zich niet permitteren om te veranderen als er iemand in de buurt was die het kon zien. Die persoon zou het dan waarschijnlijk direct aan een leraar vertellen en dan kon hij gaan uitleggen waarom hij nooit gezegd had dat hij een faunaat was. Beweging in de verte trok zijn aandacht en even bleef de jongen staan om te kijken. Misschien was dat een leerling die geen zin had om warm binnen te zitten of iemand die de weg niet meer terug wist naar het kasteel of iets dergelijks. Langzaam ging Andrew dichterbij en kon na een tijdje de vage contouren van een afdak onderscheiden. Een lichte grijns verscheen op zijn gezicht toen hij zag dat een meisje languit op het bankje lag met een zwarte kat op haar buik. Het was best wel een grappig zicht om te zien hoe die kat telkens op en neer ging als het meisje ademhaalde. De jongen werd zich vaag bewust van smeltende sneeuw dat langs zijn nek over zijn rug liep en ervoor zorgde dat zijn bruine haar tegen zijn gezicht plakte. Even keek hij spijtig naar het bankje waar het meisje languit oplag en schraapte even zijn keel. De vrolijke jongen van net verdween voor een deel en wat ongemakkelijk keek hij even naar de grond. Man, waarom moest hij altijd zo verlegen zijn als hij iemand tegenkwam die hij nog nooit gezien had, precies alsof die persoon hem ging bijtn ofzo. "Als je rustig wilt gaan liggen zou ik naar binnen gaan als ik jou was. Straks vries je nog vast een dat bankje." Een flauwe glimlach verscheen om zijn lippen terwijl hij het meisje onderzoekend aankeek, alsof hij echt zeker wilde zijn dat ze hem niet ging bijten.


If y don't mind? :3
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Catlynn Sachi
Dreuzel
avatar

Posts : 25

Wizard ID
Leeftijd: • 16
Partner: • The sad tale of a prince and a witch
Bekwaamheid: • Verzorging van Fabeldieren & Gedaanteverrwisseling

BerichtOnderwerp: Re: •On the boundary lines of mingling jokes   do aug 02, 2012 11:38 am


Haar hand gleed over de zwarte kat die op haar buik lag te spinnen. Zijn vacht was glad en zacht en maakte dat er een soort licht gevoel in Catlynns hoofd ontstond. Haar ene hand gleed als in de automatische piloot over de vacht van de zwarte kat terwijl haar andere hand onder haar hoofd lag. Ze gaapte even en bleef naar het plafond kijken. In de verte hoorde ze voetstappen knisperen in de sneeuw, maar ze dacht er niet echt bij na. Het intereseerde haar niet. De persoon zou vast wel doorlopen. Wel viel het haar op dat als zijn voetstappen in de sneeuw zouden knisperen het sneeuwen wel erg was toegenomen. Een paar minuten geleden zat ze nog in het gras wat lichtjes nat werd van de natte sneeuw, en nu hoorde ze voetstappen wat wel moest betekenen dat er nu een dikke laag sneeuw op de grond moest liggen. Heel even keek ze opzij om te zien of haar gedachten kloptten, maar toen werd ze verrast door een jongen die flauwtjes naar haar glimlachtte. Ze bleef op haar rug op het bankje liggen met de kat op haar buik. 'Als je rustig wilt gaan liggen zou ik naar binnen gaan als ik jou was. Straks vries je nog vast een dat bankje.' Catlynn keek hem verbaasd aan met een nietszeggende blik. Ze keek alsof ze nog even moest nadenken over wat ze nou van zijn woorden vind. Uiteindelijk wendde ze haar hoofd van de bruinharige jongen af en richtte haar blik weer op het plafond terwijl ze de zwarte kater afwezig aaide. 'Ik red me wel, maak je geen zorgen.' Dezelfde lege toon als tegen haar kat. Ze zuchtte en wilde eigenlijk wachten totdat hij gewoon verder zou lopen, maar iets zei haar dat hij dat niet ging doen. Weer keek ze opzij, nog steeds liggend op het bankje. Ze keek hem aan alsof ze wachtte totdat hij iets zou gaan zeggen. Toen zwieptte ze haar benen opzij waardoor Eddy van haar buik afgleed en op de grond terecht kwam. Hij keek verontwaardigd naar zijn baasje en blaaste even. Catlynn trok zich er weinig van aan en ging rechtop op het bankje zitten. 'Sorry Eddy.' Nog steeds die emotieloze, afwezige toon. Het klonk hol, alsof er geen betekenis in haar stem zat. Misschien was dat ook wel zo. Ze trok haar lange, bruine haar even in een staart en liet het toen weer loos zodat het over haar schouders viel. Haar pony zat warrig en was opzij geschoven. Blijkbaar had Eddy haar alweer vergeven, want hij kroop op de schoot van zijn baasje. Catlynn besefte toen dat die jongen er waarschijnlijk nog was. Ze keek hem niet aan, maar richtte zich vrijwel volkomen op de zwarte kat die ze afwezig aaide. 'Wie ben je?' Nog steeds keek ze hem niet aan. Er gingen allerlij andere gedachten door haar heen. Eén van die gedachten was de gedachtte aan volgend schooljaar. Dan zou ze 17 zijn en kunnen leren om een faunaat te worden. Tenminste, als ze de aanleg er voor had. Ze hoopte het met heel haar hart. Het enige ding waar ze zich écht voor intereseerde. Iets anders wat door haar hoofd spookte was er eigenlijk niet. Er suisde allerlij dingen door haar gedachten, maar niks won het van de gedachten aan het volgend schooljaar. Niks was voor Catlynn zo belangrijk.

•Note: Nope, I don't mind at all (:

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Andrew Davis
Dreuzel
avatar

Posts : 65

Wizard ID
Leeftijd: 16
Partner: You're serious?
Bekwaamheid: Gedaanteverwisselingen

BerichtOnderwerp: Re: •On the boundary lines of mingling jokes   vr aug 03, 2012 12:23 pm

Aan de ene kant vond de jongen sneeuw gewoon geweldig. Je kon er een sneeuwballengevecht mee houden, sneeuwpoppen en een iglo maken of er gewoon in gaan liggen om er een sneeuwengel in te toveren. Allemaal dingen die je in de zomer nooit kon doen en dingen die hij best leuk vond om te doen. Wat mensen van hem dachten als hij weer eens in een kinderachtige bui was, kon hem echt nooit iets schelen. Je kon zeggen dat het woord schaamte niet in zijn woordenboek stond, maar hij zorgde er wel voor dat hij niet te ver ging. Aan de andere kant was sneeuw dan weer koud, zorgde ervoor dat mensen ziek en dus chagrijnig werden. Niet dat het zo makkelijk was om hem chagrijnig te krijgen, maar het was niet echt gemakkelijk om vrolijk te blijven terwijl mensen hem geïrriteerd aankeken. Het meisje voor hem had een blik die hij nog nooit gezien had, een blik zonder emotie. Misschien was er toch iemand die hem niet chagrijnig ging aankijken als bijna op en neer stuiterde van enthousiasme. Hij was nu eenmaal wie hij was, bekeek alles van de zonnige kant. De stem van het meisje haalde hem uit zijn gedachtengang. Haar stem klonk al net als haar blik, zonder emotie. Het was net alsof ze niets wilde voelen, misschien omdat er iets gebeurd was ofzo. Ok, het waren zijn zaken niet, maar hij mocht het zich toch wel afvragen? “Ok, als jij het zegt,” mompelde hij terwijl zijn groene ogen zich even op de lucht richtte. De sneeuwvlokken vielen met duizenden uit de hemel en bedekten alles onder een wit sneeuwtapijt. Best mooi om te zien, maar als hij hier nog lang zo zou blijven staan was hij straks waarschijnlijk helemaal ondergesneeuwd.

Beweging op het bankje zorgde ervoor dat hij weer voor zich keek en hij kon nog net een opgeluchte zucht inhouden toen hij zag dat ze recht was gaan zitten. Zo was er net genoeg plek voor hem om te zitten, maar het zo redelijk onbeleefd zijn om zomaar te gaan zitten naast iemand die je niet kende, toch? “Zou je het erg vinden als ik…?” Andrew knikte naar de lege plek op het bankje en ging na een paar seconden op de rand zitten. Zijn gewaad was helemaal doorweekt en hij wilde wedden dat hij een emmer vol met water zou hebben als hij het ding uitwrong. Nog een nadeel aan sneeuw, van zodra het je huid raakte, veranderde het in water en zorgde ervoor dat je helemaal kon bevriezen als je niet oplette. De jongen kruiste zijn armen over zijn borst en stak zijn handen onder zijn oksels om ze warm te houden. De vraag zorgde ervoor dat hij het meisje terug aankeek, maar hij wende zijn blik al gauw toen hij zag dat het meisje alleen maar oog had voor haar kat. “Andrew Davis, jij?” De vrolijkheid was nog altijd in zijn stem te horen, maar toch iets minder hard dan normaal. Ergens zat het hem dwars dat het meisje altijd zo afwezig reageerde, alsof ze met haar hoofd ergens anders was. Toch ontmoedigde dat hem niet om een gesprek aan te knopen. Soms was hij misschien wat verlegen, maar hij had genoeg doorzettingsvermogen. “Jij zit ook in het zesde jaar, niet?” Hij wist zeker dat hij haar in een of andere les had gezien die alleen bedoelt was voor de zesdejaars, al viel hem dat nu pas op. “Wat verwacht jij van het laatste jaar op Zweinstein?” Zijn moeder had altijd gezegd dat het laatste jaar altijd het beste was, het jaar dat je afstudeerde en aan het echte leven kon beginnen. Je kon dus zeggen dat hij er redelijk veel van verwachtte, maar het was altijd leuk om te weten wat anderen erover dachten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: •On the boundary lines of mingling jokes   

Terug naar boven Go down
 
•On the boundary lines of mingling jokes
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Next Generation :: Zweinstein :: De Binnenplaats-
Ga naar: