IndexPortalFAQZoekenGebruikersgroepenGebruikerslijstRegistrerenInloggen
Summary
;; 22 Years Later

Het is 22 jaar geleden sinds Harry, Ron en Hermelien op Zweinstein hebben gezeten. De rust is wedergekeerd in de Toverwereld, Zweinstein heeft een nieuw Schoolhoofd, op het Ministerie is een nieuwe Minister van Toverkunst aangesteld en alles gaat van zijn leien dakje.
De kinderen van de oude-leerlingen van Zweinstein gaan nu naar de Magische school toe. Zoals gewoonlijk is er rivaliteit tussen Griffoendor en Zwadderich, zal er weer genoeg Zwerkbal gespeeld worden en zullen weer nieuwe geheimen van het kasteel worden ontdekt.
Het Seizoen
We mogen met trots meedelen dat de eerste sneeuw gevallen is! Ook de koude heeft toegeslagen. De directie wenst u nog een prettige dag verder.
Belangrijke Topics
Regels;
- Rules & Ranks

Informatie;
- Bekende Personages
- Points
- Wizard ID
- FaceClaim

Lessen;
- Lessen
- Aanmelden Docent

Sorteren;
- Sorteren
- Lijst
Het Team
// Admins
» Lyra Lupin
» Connor O'Macinsons
// Mods
» x

Deel | 
 

 Een kleine wandeling (Sunset)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
September Cephei
Dreuzel
avatar

Posts : 42

Wizard ID
Leeftijd: 18
Partner: Lolz. Nay.
Bekwaamheid:

BerichtOnderwerp: Een kleine wandeling (Sunset)   do nov 15, 2012 9:30 am

Er waren van die dagen dat zijn klasgenoten gewoon op zijn zenuwen werkten. Zo ook nu. September zat in een stoel bij het haardvuur in de leerlingenkamer van Zwadderich, met tegenzin te luisteren naar het geklaag vol zelfmedelijden van een leerlinge uit zijn jaar, een meisje met aanleg voor drama.
"Mijn God, ik heb zo geen zin in toverdranken, ik wil echt niet, ben er zo slecht in," zei ze gefrustreerd.
"Dan ga je niet," antwoordde September onverschillig. Normaal gesproken toonde hij wel interesse in anderen, maar alleen als het ook echt ergens over ging of zijn conversatiepartner gewoon erg sympathiek was. Nu was geen van beiden van toepassing.
"Ja maar dan krijg ik straf, like; ik kan niet wegblijven."
"Dan hou je op met zeuren en ga je wel." September zag eigenlijk geen optie drie en was ook niet van plan zijn hersencapaciteit te verspillen aan het bedenken van een optie drie. Het was ook niet nodig; het meisje leek op te zwellen van verontwaardiging en stond abrupt op, kennelijk gekwetst.
Toen ze weg was zuchtte September diep en stond ook hij op.
"Vrouwen," mompelde de donkerharige jongen hoofdschuddend en hij liep de leerlingenkamer uit; hij had wel even behoefte aan wat beweging. Hij slenterde de gangen door, al snel was hij bovengronds en scheen helder zonlicht door de ramen. Ondanks de temperaturen was het weer de laatste tijd mooi; het was helder, relatief droog en de wind had iets stormachtigs, waar September wel van hield.

Hij besloot, na een lange tijd van wandelen en vervelen, naar de binnenplaats te gaan. Wie weet kwam hij nog bekenden tegen. Hoewel de conversatie van net wellicht anders deed vermoeden, was September een sociaal iemand; hij hield van contact maken, gezelligheid en loltrappen. Echt ambitieus was hij dan ook niet. Wat hem een Zwadderaar maakte lag dan ook meer in het feit dat hij het soort was dat liever voor laf werd uitgemaakt dan dat hij de waaghals uithing. Hij had guts, maar hij was zeker niet achterlijk; hij wist wat goed voor hem was en dat iemand die in de problemen zat er niets aan zou hebben als hij zich er roekeloos en headfirst mee zou bemoeien.
Hij liep de binnenplaats op. Een koele windvlaag trok door zijn kleren en hij rilde. Hij was inmiddels aardig gewend geraakt aan de kou, maar toch bleef het onaangenaam, zonder jas buiten zijn, ookal had hij zich verder warm aangekleed.
Hij zette een paar passen op de licht besneeuwde grond en keek om zich heen. Hij zag zo gauw niemand die hij kende. Hij liep verder, een beetje in gedachten verzonken. Met een kleine glimlach om zijn lippen herinnerde hij zich zijn derde jaar hier; hij was gaan roken en had op deze plaats - en talloze anderen - vaak genoeg geprobeerd stiekem een sigaretje op te roken. God, wat was hij vaak betrapt. Hij was gewoon niet goed in sneaky zijn; het lag hem niet.
Het roken was een relatief kort ding geweest; in de vakanties stak hij er zo nu en dan nog wel eens eentje op, for old times sake, maar na dat derde jaar was het eigenlijk al geen issue meer; echt verslaafd was hij niet geweest en ach, het nieuwtje was er redelijk snel af.
Het ijs onder de sneeuw bemerkte hij pas toen zijn voet onder hem weg schoot en hij zijn evenwicht verloor, ruggelings tegen de grond gaand. Even knipperde hij verrast met zijn ogen, toen grinnikte hij. Dat kreeg je ervan, dat nostalgische gedoe. Een beetje moeizaam door de gladheid krabbelde hij overeind. Hij klopte de sneeuw van zijn gewaad en keek rond; hij vond het alleen zijn nu eigenlijk wel weer genoeg en had behoefte aan een beetje aanspraak.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sunset Moon
Dreuzel
avatar

Posts : 16

Wizard ID
Leeftijd: 14 jaar
Partner: Will you be the light on my path?
Bekwaamheid: Fabeldieren, bezweringen

BerichtOnderwerp: Re: Een kleine wandeling (Sunset)   vr nov 16, 2012 5:39 am

“Sunset, snel, we zijn te laat!” Het blonde meisje hoorde de stem van een van de meisjes die ook op haar afdeling zat. Vanuit haar ooghoeken keek ze de Zwadderaars aan. De voorste jongen, met blond haar keek haar met samen geknepen ogen aan. Als ze haar mond open zou trekken zouden ze nog niet klaar met haar zijn. Maar waarom moesten ze altijd haar hebben? Ja, ze was stil. En nee, ze deed nog wat terug. Waarom zochten ze dan niet meer uitdaging en spraken ze iemand aan die juist wel wat terug deed? Juist; daar waren ze dan weer te laf voor. Voor de zoveelste keer was ze in een van haar vertrouwde bomen geklommen, waarvan de takken haar gewaad zo leuk scheurden. Ze wist dat deze drie jongens niet goed waren in het klimmen van bomen. Juist daarom zocht ze die veiligheid op. Het roodharige meisje dat ze had horen roepen verscheen nu in het zicht. Uit automatisme keek ze omhoog en zag Sunset. Ze keek naar de voet van de boom en zag de drie jongens. Een hoorbare zucht verliet haar mond. “Wat heeft ze nou weer gedaan dat jullie haar die boom in jagen?” haar stem was kalm. “Wel, ze heeft mijn etui gejat, en wil hem niet terug geven.” Zei de voorste jongen. “Ik zei je dat ik het niet was.” Sunsets eigen stem klinkt kwetsbaar. Het roodharige meisje pakte iets uit haar tas; de etui van de jongen. Kalm gooide ze het op en ving het weer. Het gezicht van de jongen werd verrast. Hij hield Sunset niet meer in de gaten. Snel sprong ze uit de boom, rende naar haar vriendin toe, gritste de etui uit haar handen en rende de binnenplaats op. “Geef terug, bitch!” hoorde ze alweer achter haar. Ze gooide de etui weer naar haar vriendin en ging bij haar staan. Misschien was het dom om weg te rennen met de etui. Maar dat was toch alleen maar een kleine streek vergeleken met wat hun hadden gedaan? Haar vriendin gooide de etui in een boog terug naar de jongen. “Zo, dat zal je leren haar nog eens in een boom te jagen.” Zei ze. De jongen stapte dichterbij. “Oh, ze zal nog heel wat keren de bomen in moeten vluchten.” En met die woorden liep hij weg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Een kleine wandeling (Sunset)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Kuch-Kuch
» [Gezocht] Kleine pluizebollen FxF
» Sunset talk[OPEN]
» Sunset is still my favorite colour, and rainbow is second
» Sunset at fourtrees [Open]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Next Generation :: Zweinstein :: De Binnenplaats-
Ga naar: